Η αβάστακτη ελαφρότητα του θρύλου

Ανοίγω την τηλεόραση, το ματς στο 1-0. Κρατάνε δυνάμεις για το πρωτάθλημα. Λες και δεν ξέρουμε ποιος θα το πάρει τον Μάη. Αλλάζω κανάλι μπας και δω τίποτα πιο ενδιαφέρον, αλλά εις μάτην, πάω να δώ τι έχει το ψυγείο. Έχουν μία ομοιότητα αυτά τα 3 στοιχεία της ζωής μας: τηλεόραση, ψυγείο, ΄΄ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης ΄΄ (αυτός ο σιδηρόδρομος επαναλαμβάνεται τόσο συχνά που θα είχαμε φτιάξει 5 υπερσιβηρικούς). Θέλω να πω ότι το ζάππινγκ στην tv (ή αλλιώς ζάφτινγκ), το refresh στο τουίτερ και η επενάληψη της επίσκεψης του ψυγείου μου θυμίζουν ένα πράγμα: τον νεαρό(;) που κάνει βόλτες έξω από τα σχολεία με το παπάκι, και λέει από μέσα του: « τόσα διαλείμματα έχουν, όλο και κάποια μαθήτρια θα μου κάτσει». Και όποιος νομίζει ότι αυτό-> (;) είναι εμότικον, να του μαραθούν οι φακές στο κεσεδάκι του γιαουρτιού με το μπαμπάκι.  Ξαναγυρνάω στην τιβί, ο Αμπντούν έχει τραυματιστεί, ενώ το σκορ δεν έχει αλλάξει. Αρχίζω να σκέπτομαι τι θα κάνουμε χωρίς τον νεαρό επιθετικό μέσο. Μα καλά αυτός δεν έχει φάτσα Έλληνα;  Μετά είναι και ο φρεσκοέλληνας αμυντικός Ιουστίνος Χολέβας. Αυτός μου θυμίζει πρώην αμφιφυλόφιλο  που μόλις έφαγε χυλόπιτα από προποτζή. Ε λοιπόν ναι, όλοι οι προποτζήδες μιλάνε με τον ίδιο τρόπο. Έχουν μία ικανότητα να πιάνουν την κουβέντα στους πελάτες, πολύ πιο εξελιγμένη από αυτήν των ταξιτζήδων. Εδώ που τα λέμε οι προποτζήδες είναι και μορφωμένοι άνθρωποι, με ένα σωρό δελτία κορνιζωμένα στον τοίχο. Ενώ οι ταξιτζήδες έχουν μία πιο πεζή προσωπικότητα. Νομίζουν, για παράδειγμα, πως αν το ταξί τους είναι πιο καθαρό θα ψαρέψουν πιο πολλούς πελάτες. Γιατί αν η μαντάμ δεν δει χρυσοποίκιλτο δόντι και πεντακάθαρο τον μουσταρδοκίτρινο προφυλακτήρα πίσω από την πισινή ρόδα του Σκόντα Οκτάβια δεν θα σηκώσει το χέρι στον ταξιτζή. Η καράφλα είναι μπόνους. Αν πεις σε ταξιτζή πως ήσουν στο εξωτερικό, θα σε ρωτήσει: «ήταν ακριβά εκεί; Δηλαδή ο καφές πόσο είχε;» Τι πόσο είχε ο καφές στην Βοστώνη ρε μπαγλαμά;

1-0 με γκολ του Μελμπεργκ.  Έβαλε στο τέλος και τον Φετφαντζίδη, να γοητεύσει τα πλήθη. Έλα μου όμως που τα πλήθη δεν ήταν τόσο κουτορνίθια ώστε να γοητευτούν από έναν τυπάκο που απλώς στο σχολείο πέρναγε (περνάει;) κάτω από τα θρανία όρθιος.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s